Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken.  Om steeds maar sterk te moeten zijn, door te gaan, te zorgen, te presteren. Totdat je lichaam protesteert. Je hoofd overloopt. Je hart stil wordt. Er was een tijd waarin ik dacht dat het normaal was om altijd moe te zijn. Om mezelf weg te cijferen. Om te twijfelen aan wat ik voelde. Uiteindelijk kwam ik op een punt: dit is niet normaal. Dit is overleven. En heel eerlijk gezegd heb ik honderden keren op hetzelfde punt gestaan: dit is niet normaal, zo kan het niet verder. Dit is overleven.