Ik verloor mezelf terwijl ik leerde zorgen voor alles om mij heen. Van binnen leefde ik in angst. Bang om te leven, bang om te falen, bang om ruimte in te nemen. Ik wist heel goed wat ik wilde, maar durfde het niet voluit te leven. Angst werd mijn schild. Een manier om me klein te houden, zodat ik niet echt hoefde te verschijnen. Hoe bizar is het eigenlijk: dat je niet jezelf durft te zijn.

Ik leefde op wilskracht, niet op zachtheid. Mijn eetstoornis bracht me tot het randje; er waren dagen dat ik niet wist of ik wakker zou worden. Ik leerde weer eten, maar begreep later: eten was nooit het echte probleem.

De angst vond steeds nieuwe vormen. Ik raakte voortdurend alert op mijn lichaam, schrok van elk signaal, leefde in de overtuiging dat er iets mis moest zijn. Mijn hoofd draaide overuren, terwijl ik naar buiten toe bleef functioneren. Hypochondrie werd een andere laag van controle. Opnieuw een manier om niet te hoeven voelen wat er werkelijk in mij leefde.

Ik leefde op een automatische stresspiloot. Meer machine dan mens. Geprogrammeerd door verwachtingen van anderen. Een kameleon. Ik paste me wel aan. Ik leefde zo ver van mezelf af, dat ik mezelf alleen nog herkende aan wat anderen van mij nodig hadden. En ergens onderweg raakte ik mezelf kwijt. Ik wist niet meer wie ik was.

Ik deed dingen die ik niet wilde. Van binnen schreeuwde alles nee, maar naar buiten zei ik ja. Achteraf bleef ik achter met spijt en schuld omdat ik mezelf had verlaten. Leven buiten mezelf maakte veel meer kapot dan me lief was.

Ik maakte mijn leven steeds ingewikkelder, terwijl ik van binnen verlangde naar iets heel eenvoudigs: rust, veiligheid, een simpel leven. Huisje, boompje, beestje. Saai misschien. Maar voor mij een droom. Het was een zoektocht waarin ik niets kon vinden, omdat ik buiten mezelf bleef zoeken. 

Veel pogingen om mezelf te redden werkten niet. Alle gesprekken en hulp van buitenaf hielpen niet. Niet omdat mensen het niet goed bedoelden, maar omdat er niet werd gekeken naar wat ik op dat moment écht nodig had. Het voelde allemaal ver weg van wat mij werkelijk zou helpen.

Op een bepaald punt keerde ik naar binnen. Dat was geen mooi proces. Ik vond angst, pijn en oude patronen — maar ook iets wat ik was vergeten: zelfliefde en levenslust. Ik ontdekte zachtheid en ruimte. Het besef groeide dat ik niet langer wil overleven, maar echt wil leven. En dat leven begint niet buiten mij, maar van binnen. Ik heb mezelf van binnenuit weer opgebouwd.

Door de jaren heen volgde ik vele cursussen en trainingen, online en live. De laatste cursus liep uit op iets veel groters dan ik ooit had kunnen bedenken: na 1,5 jaar training komen we eens in de zes weken samen om te delen, te leren en te groeien in wie we zijn. Zo waardevol. Soms hoeft er maar één inzicht te blijven hangen, één vonk die je raakt, en ineens voel je: dit klopt. Je gaat ervoor, je gaat ontdekken, je gaat ernaar leven. Niet vanuit moeten, maar vanuit voelen. En als je eenmaal ervaart dat het werkt, kun je niet meer terug.

En juist toen ik begon te geloven in mijn eigen groei, merkte ik dat de juiste mensen op mijn pad kwamen. Mensen die me spiegelen, dragen en inspireren. Je gaat ze herkennen. Ik ben enorm dankbaar voor de mensen die ik daarvoor heb mogen leren kennen. 

Dit is niet mijn hele verhaal. Het is een deel dat ik heb moeten doorleven en doorvoelen om te begrijpen wat leven werkelijk is. Naar binnen keren was geen keuze meer, maar een noodzaak. Daar, precies daar, kon ik mezelf weer ontmoeten.